Ρικάκης Δημήτρης

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Τελείωσε το Λεόντειο Λύκειο και φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε κατά το τελευταίο έτος των σπουδών του. Φοίτησε αργότερα στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης και στο Σεμινάριο Reinhardt. Εργάστηκε ως σκηνογράφος θεάτρου πρόζας στην Αυστρία (Βιέννη, Λιντς) και στη Γερμανία (Βρέμη, Hofsaale).

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ασχολήθηκε επαγγελματικά με το διαφημιστικό σχέδιο, χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί με τον ελεγχόμενο ρόλο του διαφημιστή και την «ηθική» του καταναλωτισμού. Για ένα μεγάλο διάστημα διέμενε στην Ανδρο, όπου αφοσιώθηκε στο γράψιμο και τη ζωγραφική. Αποφάσισε τέλος να αφήσει την Ανδρο και το 1990 εγκαταστάθηκε στην Κήρινθο της Εύβοιας, όπου συνέχισε το δημιουργικό του έργο για το υπόλοιπο της ζωής του.

Στην Κήρινθο ο Δημήτρης Ρικάκης βρήκε την πατρίδα που χρόνια έψαχνε, το γαλήνιο φυσικό περιβάλλον και τις ζεστές καρδιές των απλών ανθρώπων, οι οποίοι τον αγάπησαν σαν δικό τους άνθρωπο. Πάνω απ' όλα τον χαρακτήριζε η ειλικρίνεια, η σεμνότητα και η ανιδιοτέλεια. Ρομαντική φύση, βαθύς οραματιστής και μαχητικός ιδεολόγος, υπηρέτησε με το έργο του και τη στάση ζωής του τα μεγάλα πανανθρώπινα ιδανικά, στηλιτεύοντας συγχρόνως τα φαινόμενα αλλοτρίωσης της σύγχρονης κοινωνίας.

Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια, ενώ ζωγραφικά του έργα εξέθεσε σε μεγάλες γκαλερί της Αθήνας και του εξωτερικού. Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του:

• «Ο αντιπρόσωπος» (Χατζηνικολής, 1981)
• «Τα φανάρια του Ταλ» (Εστία, 1986)
• «Τα Μικρά» (Γαβριηλίδης, 1991)
• «Προσωπικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό» (Εστία, 1992)
• «Ο άρχων της νυκτός» (Χατζηνικολής, 1996)
• «Τππελκαόπ» (Γαβριηλίδης, 1999)

Πέραν των εκδοθέντων έργων του, άφησε πίσω του και αρκετά αδημοσίευτα, άλλα ολοκληρωμένα και άλλα ημιτελή, όπως η «Διαλεκτική Ι και ΙΙ», το «Ημερολόγιο», η «Ιδανική κοινωνία», η «Κάθαρση - Δοκίμιο κοινωνικής φυσιολογίας» και δύο που έγραψε λίγους μήνες πριν φύγει (2000), τιτλοφορούμενα «Δύο μεγάλα αμαρτήματα από δύο μεγάλους» και «Ο χώρος».

Μπαρσάκης Δημήτρης

* * * *

Το ζωγραφικό του έργο «Η κυρά της Ρω» είναι από το ένθετο «Επτά Ημέρες» της εφημ. «Η Καθημερινή» (18-2-1996)

* * * *

Αυτοβιογραφικό του Δημήτρη Ρικάκη
Ο Δημήτριος Ρικάκης διήλθε την βρεφικήν ηλικίαν σε τρομώδη κατάσταση και υπέρμετρον αγάπην, που του επροξένησεν ανεξάλειπτα τραύματα μεταφυσικού χαρακτήρος. Την εφηβείαν εβίωσε μακράν των γραμμάτων ως υποτελής εις τας οικογενειακάς και εν γένει παιδαγωγικάς εντολάς, μεταξύ πραγματικότητος και ουτοπίας. Εφοίτησεν εις το εθνικόν Καποδιστριακόν Εδωδιμοπωλείον, εις την Ιατρικήν Σχολήν, αλλ' εγκατέλειψε αυτήν τελειόφοιτος, διαφωνήσας με τον τρόπον ασκήσεως της Ιατρικής Επιστήμης, καθ' ο «Ιπποκράτειος». Μνημονευθήτω ότι, από καιρού εις άλλον, ήσκησε ποικιλα όσα επαγγέλματα ή λειτουργήματα, οίον το του τυπογράφου, του δοκίμου ιερέως, του οπλίτου, αλλά και του αξιωματικού, του υπαλλήλου εταιρείας οίνων και οινοπνευμάτων, του βοηθού διευθυντού τουριστικού γραφείου εν τη αλλοδαπή, του οξυγονοσυγκολλητού εν ναυπηγείοις, του Γ΄ μηχανικού εμπορικών πλοίων, του ανέργου, του μυστικιστού και άλλων, κυρίως όμως του φαντασιοσκόπου, ουδεμίαν, φευ, εξ όλων αυτών εμπειρίαν χρήσιμον αποκτήσας, ει μη μόνον άμετρον πικρίαν και θλίψιν... Επεδόθη εις την Τέχνην εις τας Τευτονικάς χώρας, καλύψας δια της Σκηνογραφίας τας αείποτε μεταφυσικάς του αγωνίας, με λαμπράς επιδόσεις εις τον χώρο της ανευθυνότητος. Επιστρέψας εις τα πάτρια, επεδόθη εις το διαφημιστικόν σχέδιον, πλην απεποιήθη τούτο συντόμως, θεωρήσας αυτό εγκληματικήν πράξιν διαφθοράς των συνανθρώπων του. Τέλος, εγκατέλειψε τον συμβατικόν πολιτισμόν και απομακρυνθείς εις την ύπαιθρον, επεδόθη εις την δια του γραπτού Λόγου, απολογητικήν του κλίσιν εν ηρεμία και μονώσει, εν μελήματι καταγγελίας του εν γένει βλακώδους κατεστημένου της ιδιαζόντως απεχθούς εποχής του παρόντος. Απέθανεν τέλος εν γαλήνη ουδέν εκπληρώσας, ως «χρησιμάχρηστος» νοσταλγός του «Κοινού Νοός».
Δημήτρης Ρικάκης, 1992